Gevoelige zakenPosted by Arcobaleno Fri, September 03, 2010 19:33:07Ik heb altijd al een haat-liefdeverhouding gehad met de airco. Sinds ik tijdelijk op kantoor werk zijn mijn gevoelens omgeslagen in haat. De airco heeft namelijk behoorlijk veel invloed op mijn leven. Op kantoor breng ik mijn tijd rillend door. De airco blaast vrolijk in het rond. Ik kleed mij dik aan, maar nog presteert de airconditioning het om mij een keelprobleem te bezorgen. Zo loop ik hoestend rond en zijn de Strepsils honing & citroen niet aan te slepen. Die heb ik nodig om mijn telefonische interviews door te komen, want ik weet hoe vervelend is om iemand te horen hoesten aan de telefoon. De zalvende werking voor mijn keel is echter niet sterk genoeg. Ik blijf kuchen dat het een lieve lust is. Het is niet warm buiten, maar ik ben blij als ik vanuit kantoor de frisse doch warme lucht instap, want op kantoor is het vele malen kouder. Ik schijn de enige te zijn die hier last van heeft, want ik hoor verder niemand klagen. Het zullen mijn genen wel zijn of, zoals ik altijd zeg, ik ben in het verkeerde land geboren. Na twee weken in een land waar het veertig graden was (heerlijk) neigde mijn haat-liefdeverhouding met de airco meer naar liefde dan naar haat. Sinds een weekje of zes is dit helaas omgeslagen. Nog even volhouden en dan is het uit met de airco en krijgt mijn poezelige keeltje eindelijk rust!
Het lezersparadijsPosted by Arcobaleno Sun, August 29, 2010 21:09:54Shadowplay is weer een pageturner geschreven door Karen Campbell, een voormalig politiefunctionaris.
De proloog
begint met een bewaker die vanuit een herenhuis naar buiten kijkt. Het huis is
een voormalig museum en daarvoor een landhuis. Nu is hij er als bewaker. Een
neef heeft deze baan voor hem gevonden. Het is rustig, dus hij zal rustig zijn
dagelijkse gebeden kunnen opzeggen.
Anna Cameron
heeft zojuist promotie gemaakt en mag zich nu hoofdinspecteur noemen. Ze gaat
nu bij het hoofdbureau van politie Giffnock werken in de wetenschap dat niet
iedereen weet van haar kleine misstap bij het Easthouse politiebureau, een
beginnersfout die elke politieman wel heeft gemaakt. Ze begint daarom met
frisse moed, ondanks dat dit betekent dat collega Stuart Wright een kans op
promotie heeft gemist en kijkt ernaar uit om nu een vrouw als hoofd te hebben.
Ze heeft dezelfde strijd moeten leveren als Anna in het over het algemeen
mannelijke politiekorps, dus hopelijk schept dat een band. Ze belt haar moeder
die in Spanje woont over haar promotie. Die reageert nonchalant en Anna verwijt
haar dat ze nooit enthousiast is als ze iets goeds heeft gedaan. Haar eerste
kennismaking met haar nieuwe baas, Mrs. Hamilton, oftewel JC is niet zoals
verwacht. De vrouw lijkt vanaf het begin een hekel aan haar te hebben. Anna’s
eerste week eindigt hectisch. Met haar gekochte avondmaal in haar hand is ze
getuige van een jongen die wordt achtervolgd door een groepje jongens. De buurt
staat bekend om straatbendes, dus ze laat haar eten vallen en zet de
achtervolging in. Als ze de jongen aantreft is hij zwaargewond en sterft in
haar armen. Hij heet Abir Aziz, een Indiase jongen en lid van de bende Ubu Roi,
vermoord door een blank bendelid van YSD, genaamd Gordon Figgis. Ondertussen
krijgt de bewaker bezoek van de “Mirror Man”. Hij vraagt de bewaker wie hem
eten heeft gebracht en beveelt hem dat niemand welkom is in het herenhuis. Anna
wordt wakker gebeld met de melding dat er een oude vrouw wordt vermist uit een
verzorgingshuis, The Meadows. Anna gaat er direct naartoe. De vermiste vrouw
heet Cassandra Maguire, bijgenaamd Cassie, en is kamergenote van Manju. De
achterdeur van het tehuis blijkt niet op slot te zijn. Padma, een van de
verzorgers vertelt dat de directeur van het tehuis Mr. Macklin is. Anna heeft
hulp van politieagent Fraser Harris, een vrij jonge man. Ze gaat naar Manju die
zich had verstopt, maar nu rustig is. Ineens pakt de vrouw Anna vast en zegt
dat hij zal terugkomen. Anna weet niet waar ze het over heeft en Manju voegt
eraan toe dat ze Anna ook zullen ontvoeren. Dan is ze niet meer aanspreekbaar.
Anna kent Manju ergens van, maar ze weet niet waarvan. Inmiddels meldt collega
Claire dat familie Maguire is aangekomen. Ook Mr. Macklin is aanwezig. Hij
vertelt over het betrouwbare beveiligingsbedrijf dat ze in dienst hebben en hun
veiligheidssysteem. Sheena Maguire, de schoondochter van Cassie is erg vijandig
en heeft weinig vertrouwen in de politie, terwijl haar zoon Ronnie overstuur
is. Mr. Macklin, directeur en aandeelhouder van het verzorgingshuis blijft
rustig, ondanks de ondervraging door Anna en Sheena. Cassie blijkt
diabetespatiënt te zijn en haar medicijnen nodig te hebben. Mr. Macklin laat
zien dat de medicijnen niet toegankelijk zijn voor iedereen en dat Cassie’s
medicijnen er nog liggen. Het is een lange dag en als Anna terug naar kantoor
gaat is Claire daar nog aanwezig. Ze hoort dat politieagen Harris is
aangevallen bij het buitenzetten van zijn vuilnis. Harris wordt in de gaten gehouden door een
zwarte of donkerblauwe hatchback volgens een informant. Anna draagt Claire op
Fraser Harris op te roepen en hem direct bij haar te laten komen. Dan krijgt ze
een telefoontje dat haar moeder na een beroerte in coma ligt. Anna laat de boel
de boel en vliegt naar Spanje om haar moeder Caroline op te zoeken. Diens
vriend Teddy heeft zich niet laten zien in het ziekenhuis en als ze hem thuis
ziet is hij bezig met het pakken van zijn spullen. Hij verlaat haar moeder,
terwijl ze verzorging nodig heeft. Claire Rodgers belt en vertelt dat Mrs.
Hamilton niet te spreken is over Anna’s ‘ongeoorloofde’ afwezigheid. Claire
zegt Anna te bewonderen. Anna zegt dat ze een paar dagen nodig heeft om orde op
zaken te stellen en geeft Claire de nodige opdrachten. Ze hoort dat er geen
nieuws is over Cassie. Dan realiseert ze zich dat ze heeft verzuimd Harris
permanent te bewaken. Claire belooft overal voor te zorgen. Ondertussen is de Mirror Man weer in het herenhuis. De
bewaker ziet dat zij ligt te slapen of doet alsof. Hij vraagt de bewaker wie
hem heeft gezegd haar eten te geven. De Mirror Man injecteert de vrouw met een
doorzichtige vloeistof. Anna belt Claire over de stand van zaken. Geen vorderingen
en Anna blaft haar af. Harris maakt het goed en alles is geregeld, maar de
Maguires zijn lastig. Sheena is furieus en Claire vertrouwt haar niet. Anna
maakt kennis met buurvrouwen van haar moeder. Ze hoort dat haar moeder nog
minimaal drie maanden in het ziekenhuis moet blijven en niet vervoerd mag
worden naar een ander ziekenhuis. Ze regelt dat de buurvrouwen naar haar
omkijken en keert terug naar huis. Ze bezoekt Robert Macklin, want Cassie
blijkt op vakantie te zijn bij haar schoonzus volgens de Maguires. Er is een
foto gefaxt als bewijs, dus de zaak is gesloten. Als Anna bij Mr. Macklin is
geeft hij aan dat het niet Cassie is die op de foto staat en zich grote zorgen
maakt, mede vanwege de medicijnen die ze nodig heeft. De Maguires worden naar
het politiebureau verordend maar laten zich niet zien. Als Anna hun bezoekt
gedragen ze zich vreemd. Ook ontdekt Mr. Macklin dat Cassie’s medicijnen niet
meer in het kastje liggen. Anna gaat met een collega naar een diner en wordt
voorgesteld aan Mr. Najar, een rijke man en zijn schoonzoon, die haar helemaal
in zich opneemt, wat haar de kriebels geeft. Ze ziet dat Rob er ook is, net als
JC. Ze hoort dat haar collega homo is en is helemaal in shock. Dan krijgt ze
een telefoontje dat haar moeder is overleden. Ze wordt niet goed en Rob Macklin
vangt haar op. Ze meldt zich ziek. Rob vliegt met haar naar Spanje en regelt
alles en vliegt met haar terug. Dan beginnen de problemen pas echt...
TaalgevoeligPosted by Arcobaleno Sat, August 28, 2010 16:59:29Deze zomer heeft niet dezelfde hoeveelheid zon gebracht als vorig jaar. It has been raining cats and dogs, oftewel de zomer is letterlijk in het water gevallen. Door de donkere wolken doet het al gauw herfstachtig aan. Een trieste bedoening. Mensen die een kampeervakantie in Nederland hebben geboekt zijn niet te benijden. Ik ben zelf geen fervent kampeerder, want voor mij is kamperen creperen. De mensen die nu met hun tentje ergens op een Nederlandse camping staan denken er nu volgens mij precies hetzelfde over. De overmatige hoeveelheid regen die is gevallen is geen plezierige ervaring als je in je tentje ligt. Je zou maar net heel nodig naar het toilet moeten tijdens zo'n fikse regenbui. Ik moet er niet aan denken. Was vorig jaar een geweldige zomer, dit jaar moeten we het soms met 11 graden overdag doen. Bij het Gardameer kreeg ik al een voorproefje van de natuurlijke koude douche. Deze ging gepaard met onweer. Bliksemflitsen, gerommel, onweer. Met grof geweld liet de natuur haar kracht horen. Zelfs vliegtuigen moesten eraan geloven. Dat was de laatste dag van de vakantie en waarschijnlijk een voorbode op de zomer in Nederland. Terug in ons kikkerlandje was het bewolking en regen wat de klok sloeg. De zonnestralen braken zo nu en dan door de bewolking heen, maar werden meestal gevolgd door een fikse bui. Van een mooie zomerdag hebben we nog niet echt kunnen spreken. We houden de moed erin, want wie weet wacht ons een prachtige nazomer...
Een reis door de taalPosted by Arcobaleno Sun, August 22, 2010 12:40:27Zaterdag deed PSV D1 mee aan een internationaal toernooi in Vorden. Met het slechte weer van de afgelopen tijd had ik wel weer zin in een beetje vakantiegevoel en dat krijg ik al als ik vreemde talen om me heen hoor. Mijn neefje was de nacht ervoor al naar Vorden gebracht, want alle teams verbleven in hetzelfde hotel: Bayer 04 Leverkusen, Olympique Marseille, West Ham Utd,Vitesse, Lierse
SK, Locomotiv Moskou, FC Kopenhagen, FC Twente, Vorden en PSV. De eerste wedstrijd tegen Bayer Leverkusen begon goed met een 2-0 voorsprong, maar dit werd helaas omgebogen tot een gelijkspel: 2-2. De tweede wedstrijd tegen Olympique Marseille was de achterhoede zo lek als een mandje. De Franse ploeg kreeg daardoor verschillende kansen wat in een tegendoelpunt resulteerde. De derde wedstrijd tegen Westham United was het tij gekeerd en speelde PSV zoals ik het team ken de sterren van de hemel. Het resultaat: 2-0 voor PSV. De Hammers hadden het nakijken. Gelukkig was het de hele dag droog, want het was dichtbewolkt en het zag er niet hoopgevend uit. Er waren aardig wat jongedames aanwezig. Zo vertelde er eentje van een jaar of twaalf dat ze sjans had met een jongen van twintig en een kushandje naar haar wierp. Haar toehoorders giechelden hartelijk met haar mee toen ze het vertelde. Een Engelstalige fotograaf nam het groepje tieners op de foto en vertelde ze dat de foto te bezichtigen was op de website. De taal was echter een grote kloof, dus sprong ik bij als tolk. Ook de coach van Bayer Leverkusen had last van de taalbarrière toen de scheidsrechter hem uitlegde dat de afstand 16 meter was volgens de KNVB-regels. Ik vertolkte snel wat de scheids had gezegd, dus de rust was algauw weergekeerd. Ondanks dat de zon zich niet al te vaak liet zijn had ik toch een beetje vakantiegevoel. De verschillende talen en de gemoedelijke sfeer hebben hier aan bijgedragen. Dit toernooi is voor herhaling vatbaar!
Gevoelige zakenPosted by Arcobaleno Sun, August 15, 2010 19:27:51Afgelopen week had ik een opdracht die me niet gemakkelijk afging. Ik moest mensen interviewen over een bepaald onderwerp door stellingen te poneren. Uiteraard zouden er citaten van degenen die hadden toegezegd mee te werken worden aangehaald in het door mij te schrijven artikel. Na enige tijd rondbellen hapten er eindelijk mensen toe die wilden meewerken. Ik legde hun de stellingen voor, waarop zij konden reageren. Ik tikte braaf mee met wat er door hen werd gezegd. Toen ik alles had uitgewerkt op papier heb ik de mensen keurig de tekst toegestuurd ter goedkeuring. Ik had van tevoren al een soort van buikgevoel. De personen die zich niet zo met het onderwerp bezighielden zouden misschien wel kunnen afhaken. E-mailtjes stroomden mijn mailbox binnen. Jawel, mijn buikgevoel was goed. Sommigen konden zich niet vinden in mijn bewoordingen, die nota bene uit hun eigen mond kwamen. Waarschijnlijk komt iets op papier harder over dan als het slechts oraal tot je komt. Mijn artikel moest hierdoor een andere insteek krijgen. De personen die zich wel met het onderwerp bezighielden gaven hun goedkeuring, maar ik had niets om er tegenover te stellen. Door creatief met woorden te zijn is het schrijven van het artikel uiteindelijk gelukt. Vlak voor de deadline...
Culturele aspectenPosted by Arcobaleno Tue, August 10, 2010 20:06:16Ik ben overgevoelig voor gluten. Het is daarom jammer dat gluten in meel zitten. Ik koop speciale crackers bij de biologische winkel, want in de supermarkt zijn ze niet te eten, of je moet van plastic houden als maaltijd...
Ik heb ook een lactoseintolerantie. Van melk schiet mijn broek vol, maar ook een ijshoorntje is voor mij geen pretje.
Italië is een land waar over eten wordt nagedacht, ten slotte komt ook de slow food er vandaan... De bereiding van producten is anders. Daar ben ik van overtuigd. Zo heb ik minder last van mijn maag en darmen als ik gewoon brood en pasta in Italië eet en kan ik ook zo nu en dan van een Italiaans ijsje genieten. Mijn voorkeur gaat eigenlijk uit naar de granita, maar af en toe een Italiaans ijsje is ook niet te versmaden.
In Nederland had ik me dit eetgedrag nooit probleemloos kunnen permitteren. Dan had het toilet overuren gedraaid door mijn vele bezoekjes.
Ik was blij dat ik in Italië echte crackers had gevonden: Zero grano, dus senza glutine, van Galbusera.
http://www.galbusera.it/prodotti/senza-glutine In Nederland heb ik direct de stoute schoenen aangetrokken en het bedrijf gemaild of ze het product ook naar Nederland exporteerden. Dat was tot mijn grote verdriet niet het geval. Het lag ook niet in de planning om er internationaal de boer mee op te gaan.
Denk je eindelijk iets eetbaars te hebben gevonden, dan krijg je de deksel op je neus! En dat terwijl ik ook al geen garnalen meer mag. Deze bourgondiër met flinke eetlust wordt flink gestraft. Ik moet nog een jaar wachten tot ik mijn geliefde crackers weer in mijn mond kan stoppen.
Het lezersparadijsPosted by Arcobaleno Sun, August 08, 2010 12:41:52Via de uitgeverij waarvoor ik freelance opdrachten uitvoer heb ik weer een ontzettend spannend boek gelezen. De schrijver, Caspar Walsh (
http://www.casparwalsh.co.uk/), was voor mij een onbekende, maar dat is vanaf nu verleden tijd. Ik heb het boek in een ruk uitgelezen. De spanning was door het hele boek te voelen.
Blood Road begint met een proloog. Vincent Cracknel
wordt gebeld door Milton die zich in een bungalow bevindt met een twintiger die
hun heeft bedonderd. De man was hebberig geworden bij het uitvoeren van de
louche business die hij voor Vincent deed en verduisterde een deel van het
geld. Voor Vincent is het payback time en met behulp van Milton wordt de man
vermoord in zijn eigen huis.
Het echte verhaal begint met Nick Geneva die boos is
op zijn ex-vrouw, omdat ze hem er weer van heeft beschuldigd stoned te zijn en
niet geschikt om voor hun twee kinderen, Jake van vijftien en de achtjarige Zeb
te zorgen. Toch geeft ze de kinderen aan hem mee.
Nick verdient zijn geld met het leegroven van
welgestelde mensen in Londen enomstreken. Dit doet hij samen met zijn maatje
Warren Sykes. Zo belanden ze in de woning van Vincent Cracknel, een voormalig
bokser, die niet lang een glorieuze carrière heeft gehad. De hond van Cracknel vindt bij de overval de dood, maar wordt door Nick keurig begraven. Vincent is des duivels en zint op wraak.
Als Warren is opgepakt, wordt het Nick te heet onder de voeten. Hij besluit op de vlucht te slaan. Zijn kinderen zijn juist dat weekend bij hem en hij wil er stiekum vandoor met achterlating van een briefje. Hij wordt echter betrapt bij het verlaten van het huis en zijn jongste zoon Zeb laat hem niet alleen gaan. Uiteindelijk neemt hij beide kinderen mee op de vlucht. Zijn vlucht laat een heel bloedspoor achter: Blood Road...
Het lezersparadijsPosted by Arcobaleno Sun, August 01, 2010 11:47:57In mijn vakantie heb ik een detective gelezen van Paul Grzegorzek. Het was een waar feest, want ik kon het boek niet wegleggen. Dit is hoe een detective moet worden geschreven: van spanningsveld naar spanningsveld. Gedurende het hele verhaal stond ik stijf van de adrenaline...
Gareth Bell, bijgenaamd Ding, werkt al acht jaar bij
de politie als hij zelf verdacht wordt van moord. Het begon allemaal met een
surveillanceopdracht. Gareth en zijn partner Jimmy Holdsworth betrapten de
beruchte heroïnedealer Quentin Davey bij het op de pof kopen van een lading
heroïne gekocht waarvoor hij het verschuldigde bedrag niet had. Jimmy, die al
drie jaar Ding’s partner was, werd bij deze “schoonmaakactie” gestoken door
Davey wat hem een doorboorde long opleverde.
Het boek begint met de rechtszaak en Gareth is de
kroongetuige. Als Davey hem vreemd glimlachend aanstaart voelt Bell onheil.
Tijdens de rechtszaak blijkt dat het mes, bewijslast, dat als zodanig is
herkend door Ding vervangen te zijn door een rubberen kopie. Davey ging
vrijuit. Ding had het mes waar Jimmy mee was gestoken verzegeld in een zak en
aan zijn collega’s overhandigd, dus dit betekende dat Davey connecties had
binnen het politiekorps en misschien wel binnen hun team.
Gareth krijgt beperkte bevoegdheden en is gedoemd tot
bureauwerk. Hij brengt hoogstpersoonlijk verslag uit aan Jimmy, die nog in het
ziekenhuis ligt, over de rechtszaak. Beiden zouden graag Davey’s handel kapot
maken, maar zo’n eenmansactie kan alleen maar leiden tot problemen, zoals Jimmy
ook tegen Gareth zegt. Ondanks zijn schorsing raakt Ding verzeild in een
situatie waarin hij een drugsdealer, handlanger van Davey, betrapt bij het
sluiten van een deal. Hij probeert de man, wiens vriendin op het punt staat te
bevallen, over te halen Davey erbij te lappen. Deze vertelt hem over een deal
die diezelfde avond plaats zal vinden. Gareth wordt bij die deal herkend als
agent en wordt aangevallen met een mes. Hij breekt de arm van de dealer en
neemt de drugs in beslag. Ding heeft de regels overtreden door deze Billy en
zijn broer aan te vallen en illegale drugs met een hoge straatwaarde in beslag
te nemen. Daarom gooit hij de drugs over het hek van de tuin van zijn buurman.
Vlak nadat hij thuiskomt wordt Bell gearresteerd op verdenking van verwisseling
van de bewijslast in de zaak Holdsworth. Hij was ten slotte de laatste die het
mes in handen heeft gehad.
Gareth rijdt naar zijn vader om hem van de
gebeurtenissen op de hoogte te stellen, maar die heeft alles al in de krant
gelezen. Als hij naar huis gaat ontdekt hij dat hij wordt geschaduwd door zijn
eenheid. Zijn huis wordt tot plaats van misdrijf bestempel als er een inbraak
heeft plaatsgevonden. Hoogstwaarschijnlijk zijn de dealers op zoek naar de in
beslag genomen drugs. Het goede nieuws is dat Bell niet meer wordt verdacht van
het verwisselen van bewijsmateriaal, dus hij kan weer echt aan de slag.
De politie probeert de straten schoon te vegen en
dealervrij te maken in samengestelde teams. Gareth mist zijn partner Jimmy,
maar Tate is een goede vervanger. Hij bezoekt Jimmy in het ziekenhuis om hem te
vertellen over zijn volledige terugkeer tot het team en ontdekt dat Davey in de
kamer ernaast op bezoek is bij Billy, wiens arm Ding gebroken heeft. Hij geeft
Jimmy zijn pepperspray en zegt Jimmy alert te zijn.
Gareth gaat uit met Sally, een collega, nadat haar
vriendje haar heeft laten zitten. Hij brengt haar thuis en ziet daarna een
dealer op straat die hij volgt. Weer raakt hij betrokken bij een vechtpartij,
waarbij hij deze keer gewond raakt. Het resultaat is een beenwond door een
messteek. Sally is kwaad als ze het de volgende dag hoort, want ze komt er op
kantoor achter. De druk op Davey’s bende wordt opgevoerd en dit leidt er uiteindelijk
toe dat Jimmy, die zwaar verzwakt is door een longontsteking, uit het
ziekenhuis wordt ontvoerd terwijl hij dringend medicijnen nodig heeft.
De rest houden jullie tegoed. De clou zal ik niet weggeven. Ik moet tenslotte nog iets te raden overlaten...
